
Σε μια Γάζα που συνεχίζει να βιώνει τις συνέπειες του πολέμου, της φτώχειας και του μαζικού εκτοπισμού, ακόμη και οι πιο μικρές πράξεις καθημερινής δημιουργίας αποκτούν ιδιαίτερο βάρος και συμβολισμό. Ανάμεσα στις δυσκολίες, μια γυναίκα προσπαθεί να δώσει στα παιδιά κάτι απλό αλλά πολύτιμο: λίγες στιγμές χαράς μέσα από χειροποίητες κούκλες.
Η 36χρονη Shireen al-Kurdi, μητέρα πέντε παιδιών, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της το 2023, όταν ξέσπασε ο πόλεμος. Φεύγοντας πήρε μαζί της μόνο τα απολύτως απαραίτητα, χωρίς όμως να μπορεί να προσφέρει στα παιδιά της παιχνίδια ή μικρές καθημερινές χαρές.
Αυτή η έλλειψη, αλλά και η εικόνα της απογοήτευσης στα πρόσωπα των παιδιών της, την ώθησαν να επιστρέψει σε μια παλιά της τέχνη: το πλέξιμο. Ξεκίνησε να κατασκευάζει μικρές υφασμάτινες κούκλες, αρχικά μόνο για την οικογένειά της, προκειμένου να δώσει λίγη χαρά στα παιδιά της. Σύντομα, όμως, η προσπάθειά της εξελίχθηκε σε κάτι μεγαλύτερο, καθώς οι δημιουργίες της έγιναν και μια μικρή πηγή εισοδήματος.
Σήμερα ζει σε σκηνή στον προσφυγικό καταυλισμό Μπουρέιτζ και συνεχίζει να πλέκει καθημερινά, παρά τις ελλείψεις σε υλικά και τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης. Σε μια περιοχή όπου, σύμφωνα με τη UNICEF, η πρόσβαση σε βασικά αγαθά είναι εξαιρετικά περιορισμένη και η φτώχεια αγγίζει το 90%, ακόμη και τα πιο απλά παιχνίδια έχουν γίνει δυσεύρετα και απρόσιτα για τις περισσότερες οικογένειες.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η Shireen δημιουργεί κούκλες περίπου 30 εκατοστών, τις οποίες διαθέτει σε πολύ χαμηλές τιμές, ώστε να μπορούν να τις αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά. «Θέλω κάθε παιδί να έχει μια κούκλα», λέει στη Washington Post. «Τα παιδιά έχουν στερηθεί τόσα πολλά. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους δώσουμε λίγη χαρά».
Οι παραγγελίες αυξήθηκαν όταν άρχισε να μοιράζεται φωτογραφίες των δημιουργιών της στα social media, μετατρέποντας τις πλεκτές κούκλες της όχι μόνο σε πηγή χαράς αλλά και σε ένα μικρό στήριγμα επιβίωσης.
Για πολλά παιδιά, οι κούκλες αυτές έχουν γίνει οι μοναδικοί τους «σύντροφοι», καθώς τις παίρνουν μαζί τους παντού: στον ύπνο, στους πρόχειρους χώρους εκπαίδευσης στους καταυλισμούς και στις λίγες στιγμές παιχνιδιού που τους απομένουν. Για τις μητέρες, τέλος, αποτελούν έναν τρόπο να κρατήσουν ζωντανή μια αίσθηση κανονικότητας και μνήμης από μια ζωή πριν τον πόλεμο, γεμάτη πιο ανέμελες και χαρούμενες στιγμές.
Δείτε το λογαριασμό της στο instagram εδώ!
Πηγή: eirinika.gr
Περισσότερες καλές ειδήσεις εδώ
Στείλε μας την καλή σου είδηση στο [email protected]